taşlarla dolu cepler — ya da suyun verdiği

usta ile margarita

2012-02-14T16:13:00.002+02:00

bazen kitaplar hakkında hiçbir şey bilmeden okumaya başlamak güzel sonuçlara neden oluyor. kitabı elime alıp arka kapak yazısını okuduğumda bir rus romanında olmasını beklediğim gibi sistem eleştirisi ve felsefik iyi-kötü tartışması maddelerinin yanına hayali bir tik attım. beklemediğim şeyse bunların hepsine şeytanın neden oluşuydu. merakla okumaya başladım bu yüzden ve birdenbire kendimi moskova'da şeytan marifetiyle eğlenirken buldum.

bu kitap tam bir fantastik komedi! sadece şeytan değil, iki ayağının üstünde yürüyen ve konuşan bir kedi, kadınları büyücüye dönüştüren sihirli bir krem, dolunay zamanı yapılan ve zamanın durduğu, cehennemin katıldığı saygın bir şölen ve daha neler neler var. bunların yanı sıra isa ve şeytan çekişmesinde ikiliklerin, siyah-beyaz, iyi-kötü, kaygan bir zeminde oluşu da hikayeye her noktada heyecan katıyor.

isa ve şeytan üzerinden ilerleyen hikayede din olumlanmadığı ve yüceltilmediği için ve bu konular asıl meseleye dikkat çekmek konusuna iyi hizmet ettiği için de ayrıca sevdim kitabı. bulgakov yaşaydı içkilerimizi yudumlarken, o votka bense rakı, çok eğlenebilirdik gibi geliyor bana.

can yayınları'ının kapağını hiç beğenemediğim için dünyada nasıl kapaklar yapılmış diye bakınırken bulduğum ve beğendiğim çeşitli kapaklar da şöyle:

not: arada bir cd kapağı ve bir de oyun afişi var, hepsi kitap kapağı değil.

başka diyarlar

2012-02-05T17:02:00.001+02:00

istanbul v.14 from nobetcikozmonot on 8tracks.

2012-01-26T00:16:00.000+02:00

ceylan ertem'i yakından takip ederim hep. yaptığı her şeyi sadece istediği için yaptığını hissettiğimden ve müziğini çok sevdiğimden. aşağıdaki videoya da bayıldım. hemen toparlanıp yola çıkma isteği doğurdu bende. ayrıca barana ile yaptıkları xenopolis albümü de müthiş eğlenceli olmuş.

Ceylan Ertem (Istanbul) vocals
Behsat Uvez (Ankara/ Groningen) vocals, electr. saz, percussion
Steven Kamperman (Utrecht) saxophones, samples
Jeff Sopacua (Utrecht) electr. guitar
Ernst Reijseger (Amsterdam) cello
Afra Mussawissade (Tehran/Cologne) percussion, samples

ghost world

2012-01-21T04:49:00.001+02:00

tesadüfen izlediğim ghost world çok etkileyici ve gerçekten iyi bir film. liseden yeni mezun iki arkadaşın hayatlarına yön verişlerinin hikayesinde kavramsal-çağdaş sanata, ırkçılığa, aptallığa, kapitalizme, demokrasiye, aileye, yani kısaca aklınıza gelebilecek her kategoriye bir eleştiri var. yalnız bu eleştirileri öyle incelikli yapmışlar ki bunları fark etmeyen insanlar için film doğruca "çok kötü" kutusuna gidebilir. bu kadar öfke dolu, ama bir o kadar da sakin başka bir film izlediğimi hatırlamıyorum. gerçi bu yönüyle de karakterleriyle sağladığı bütünlük muazzam.

kişisel birtakım benzerlikler kurmamın da ötesinde, film bittikten sonra mideye bir yumruk yemiş hissiyle baş başa kaldım. mazoşistçe mi bilmem ama böyle filmleri seviyorum, epeydir de benzerini izlememiştim. bu hissi sevenlere filmden sonra uyumayı denemelerini tavsiye ediyorum, ezayı artırmada birebir!

filmin müzikleri de çok güzel, yalnız benim favorimse şu:

kanbağı

2012-01-17T15:30:00.000+02:00

aşağıya sıralayacağım üç güzel ses benim için kardeştir, ruh üçüzüdür, birini dinleyince öbürünü dinletendir.

nina simone adı deliye çıkmış, kafasına eseni yapan, kimseyi takmayan teyze; antony fransa'da yaşayan amcanın çekingen, içine kapanık, incelikli oğlu; chinawoman'sa gününü gün eden, istanbul'da yaşayan, ketum, yalnızken dertli kuzen.

sakin'e ağıt - ya da başka bir dünya mümkün

2012-01-17T01:52:00.000+02:00

bir süre o zamanki oda arkadaşım aslı sayesinde, nihai olarak da 2008'deki hayat albümleriyle beni kendilerine mıhlamış bir gruptu sakin. bir kez canlı dinleyebilmiştim zeytinli festivali'nde, sonra da bir daha dinleyemeden dağıldılar. lakin ben hala bir şarkılarını dinledikten sonra tüm albümü dinleme isteğimi bastıramıyorum. gerçekten müthiş bir albüm hayat. hem keskin betimlemeli sözleriyle hem de gerçekten iyi müzikleriyle zamansız bir yapıt.

az önce yine aslı'dan aldığım habere göre s.o.s ismiyle solistlerinin ve davulcusunun dahil olduğu ve ars longa'dan da bir elemanın katıldığı bir grup kurmuşlar. heyecanla açtım linki, bir de ne göreyim! türkçe pop şarkıları ardı arkası sıralayıp çalmışlar konserlerde. derdim o şarkılarla değil elbette, hem de sevdiğim şarkıları çalmışlar üstüne üstlük. fakat mesele hayat kalibresinde albüm yapabilecek insanların sıradan bir rock bar cover grubuymuşçasına davranması. hele ki isimlerinin baş harflerini alıp grubun ismi yapmaları, geçmişlerine hakaret gibi. gerçekten hayretler içerisindeyim. ama tahmin edin, mesele bu da değil.

mesele yine hayat albümünün tamamını dinlerken, sentetik sezar şarkılarında takılı kalıp üst üste dinlemeye doyamamam. şu ülkede yapılmış en devrimci şarkılardan biri bu, sapına kadar politik! kıyıda köşede dolanmadan, zekice (şirket mirket anlamam gibi bayağı lafızla değil yani), insanın isyanını gıdıklarcasına örülmüş bir şarkı. "bir odam var hiç görmediğin" derken içimize sıkışan direnişi muştularken, "baktığın gün söyle açık mı?" diye şarkıyı bitirip karşı-güçlere şüphe, bizeyse isyanla karışık umut tohumları ekiyor. ne demiş ferhan şensoy "ütopyalar güzeldir!"

Offical Video.

istanbul sokak sanatı

2012-01-13T23:46:00.002+02:00

severek takip ettiğim grizine uzun zamandır düşündüğüm bir projeyi hayata geçirmiş, kıskanmadım desem yalan olur. lakin biliyorum ki, bir kişiden fazlası gerek bu iş için: istanbul sokak sanatının arşivlenmesi. sokakta gördüğünüz ve çektiğiniz sokak sanatı fotoğraflarını #streetartistanbul etiketiyle instagram'a yüklemek, yahut grizine'in iletişim adresine fotoğrafları göndermek suretiyle kollektif arşive siz de katkıda bulunabilirsiniz. ben iphone ve instagram kullanmadığımdan mail yoluyla ulaştım kendilerine. arşiv de http://www.grizine.com/streetartistanbul/ adresinde ikamet etmekte. şehrin en kamusal hali ve saf sanat ya da özgür ifade görmek isteyenler için iyi bir seçenek.

benim fotoğraflarımdan birkaçı:

el ayak çekilince gel

2012-01-11T02:13:00.001+02:00

macbeth mi dersin, drakula mı, yoksa moby dick mi? tekmili birden bu filmde abilerim ablalarım! meşhuuur shakespeare&co. kitapçısında spike jonze tarafından çekilen el emeği göz nuru bir animasyon. kitap kapakları tamamen keçeden yapılmış ve olympia le tan tarafından tasarlanmış. bize de hayran hayran izlemek düşer elbet.

Directed by Spike Jonze and Simon Cahn
Animated By Sylvain Derosne and Léonard Cohen
Created by Olympia le Tan

2012-01-10T16:28:00.000+02:00

üniversitede çalışmanın en kötü yanı sınav gözetmenliği yapmak zorunda olmam. bir yandan çaresizce arkamı dönmemi bekleyen tedirgin gözler, bir yandan hocanın üstümdeki gözleri derken en az iki saat süren sınavlar işkenceye dönüşüveriyor. yakın zamanda -hatta hala- öğrenci olduğumdan kıvranan öğrencileri anlamıyor değilim elbet, ama tüm dönem derse gelmeyip okumalarını yapmayıp bir de üstüne saygısız davranan öğrencileri bacaklarından bir vinçle boğaz üstünde sallandırıp ödlerini patlatmak suretiyle kendilerine getirmek istiyorum!

istanbul şarkıları

2012-01-08T21:38:00.001+02:00

istanbul v.13 from nobetcikozmonot on 8tracks.

nasıl yazmalı?

2012-01-03T19:50:00.001+02:00

tez yazmaya uğraşırken en çok yaptığım iş ertelemek elbette. (gavurcası procrastination.) fakat erteleme de bir yandan çok fazla şey öğrenmeme ve, muhtemelen hiç hayata geçirmeyeceğim, binlerce fikirle dolup taşmama neden oluyor. ben de birkaç ay önce dedim ki, en azından yazma mevhumu üzerine araştırma yapayım bu erteleme sürecinde. biliyorum biliyorum, bunları yapmak yerine oturup asıl yazmam ve okumam gerekenleri bitirsem her şey çok daha kolay olur. lakin ne demişler, zoru yaparız, imkansız biraz vakit alır, yaparım yani, müsterih olmaya devam! velhasıl bu yazma meselesiyle uğraşırken en çok ilham aldığım kişi austin kleon ve sitesi oldu. tüm meseleyi sade ve şık biçimde anlatıyor. daha pek çok kaynak olsa da yazma, ilham alma ve organize olma konularında, az çok hepsinin dediği şöyle bir listeye varıyor. özetlemek gerekirse:

başkalarının fikirlerini, eserlerini kullanmak, onlardan etkilenmek sorun değil. zaten güneş altında söylenmemiş söz yok, nasıl söylendiği önemli. yani sorun olan alınan parçaların kötü biçimlerde kullanılması. (steal like an artist! diye bir söz bile yerleşmiş, sanatçı gibi çal!)

nereden başlayacağını bulmayı beklemek yanlış. bilinen yerden başlamalı ki böylece geri kalan kısımlar onların çerçevesinde evrilebilsin.

yazılanların paylaşılması ve geri bildirim alınması en az yazmak kadar önemli. sonuçta yastık altında saklamak için yazmıyorsak, yazdıklarımızı başka gözlerin ve gri hücrelerin nasıl yorumladığını da hesaba katmalıyız.

taslaklar ve planların çıkarılması için kağıt kalem kullanmak beynin organizasyon becerisi açısından iyi. görme ve dokunma duyuları birleştiğinde kimse bizi durduramaz!

yazılanların belli bir süre sonra yeniden okunması elzem, ki yapılan yanlışlar ve eksik taraflar tespit edilebilsin.

başkalarından gelen yorumlar değerli, yalnız kişinin kendi istediği şeyi yazması daha da önemli. yazının sınırları ve konunun açılımları iyi belirlenmeli.

ilk parçalar hiçbir zaman mükemmel olmaz. yazılan şeyler her gün başka parçalara dönüşme potansiyellerini saklı tutar.

yazılan konuyla ilgili araştırma yapmak temel iş, ancak konuya bakış açımızı herhangi bir şey değiştirebilir. her şeye duyarlı olunmalı.

planlama yaparken en küçük adımlar dahi yazılmalı ki, bir küçük adım bittiğinde yaşanan üstünü karalama zevki, diğer adıma doğru yol almayı sağlasın.

iyi, doğru, güzel, çekici, görkemli, bilimsel, seksi her türlü yazı yazmanın ilk kuralı da okumak okumak ve okumaktan geçer. (no input, no output! girdi yoksa, çıktı da olmaz!)

çocuklarımı hemen öldürüp bu şehirden uzaklaşmalıyım!

2011-12-28T18:09:00.001+02:00

alper maral, elektroakutisch!, 2010

2011-12-26T01:03:00.003+02:00

"yıl: üç yüz altmış beş hayal kırıklığından oluşan zaman dilimi."

ambrose bierce, şeytanın sözlüğü

sevişen istanbul.

2011-12-25T02:40:00.001+02:00

please rush! / lütfen acele edin!

2011-12-22T16:17:00.000+02:00

kötü bir cadı ve kırmızı telsiz bir telefonun baş rolü paylaştığı, benimse onlardan kaçmak için uçtuğum rüyayı sık sık gördüğüm zamanlardan beri en büyük hayalim uzaya gitmek. dünyayı bir uzay gemisinin penceresinden soluk mavi bir nokta olarak görmek için gerçekten çok garip şeyler yapabilirim. kitaplar, filmler, çizgiromanlar derken benim gibi birçok insan aynı hayali paylaşıyor elbette.

1950 yılında american museum of natural history bir uzay sergisi düzenler ve bu serginin reklamını binlerce insanın paylaştığı uzaya gitme hayalini gıdıklayarak yapma yolunu seçer. gazete ve dergilerde rezervasyon kuponları yayınlayıp hayalperestlerin bunları doldurup kendilerine geri göndermelerini isterler. ayrıca müze ziyaretçilerine de rezervasyonlarını müzede yapma imkanı tanırlar. birçok insan hem mektuplarla, hem de kuponlarla bu etkinliğe katılır ve sergiye ilgi beklenenden fazla olur. bugünse müze, yeni bir sergiyi tanıtmak için 50'de ve daha sonrasında gönderilen mektupları ve kuponları sergiliyor.

1950'de de, bugün de ve hatta milattan önce de uzay hep büyük bir hayal insanlık için. hatta star trek ağzıyla söylemek gerekirse "the last frontier", yani keşfedilecek son sınır bölgesi. her gün evrenle ilgili çok daha büyük şeyler öğrenirken, yürüyen balığın ve kepler'in keşfi gibi, venüs'e mars'a ya da ay'a gitmek belki de çok küçük hayaller, ama yine de şu an "evren için küçük, benim için büyük bir adım!"

kaynak

tel.

2011-12-13T22:28:00.001+02:00

itü maçka kampüsü yerine yanlışlıkla taşkışla'ya gittim ve güvenlikler de teleferikle kolayca maçka kampüsüne ulaşabileceğimi söyledi. hep istemiştim aslında teleferiğe binmek ama bu kadar senedir(neredeyse 7) binmediysem bir sebebi olmalıydı değil mi? retorik sorular cevaplanmadığında çok daha iyi olsa da ben cevaplarım hep. yükseklik korkusu! yine de teleferiğe doğru yönlendim, yürüme mesafesine bakmak için. o mini mini tepeleri, süslü mü süslü havuzları geçmek o kadar zordu ki o anda, pıt diye düşünmeden atlayıverdim havada asılı duran o garip araca. havada olması, yüksekte seyretmesi bir yana, incecik tellere monte etmeyi kim nasıl düşünüp başarılı olmuştu zamanında. hayır zamanında başarılı olunmuşsa artık bu acayipötesi korkunç ve yükseeeek, derken ve kalp krizi geçirmemeye odaklanmışken fark ettim ki, aaa ne güzelmiş teleferik denen şey. manzaraya, çiçeğe bayıra gökdelene havuza bakınayım derken, hop gelivermişiz bile. itü miam'da işim bittikten sonraysa parkta elmamı yiyip müzik dinleyip biraz fotoğraf çekip sanki kırk yıllık teleferik kullanıcısı gibi geçtim oturdum o garip vagon görse utanır kabine. gerçi biraz panik olmadım değil yanımdaki kızlar çıldırıp kapıyı açacak intihar gösterisi yapacak yahut ayağa kalkıp kabini sallayacak şakacı olmak adına diye. neyse ki sağ salim indim ve kendimle gurur duydum.

velhasıl diyeceğim şu ki, maçka'daki teleferik çok tatlıymış.

istanbul jazz sahnesi.

2011-12-11T23:52:00.001+02:00

treme!

2011-12-04T21:32:00.001+02:00

bu diziyi dinleyin! anlattıkları, gösterdikleri, bunları sunuşuyla ve elbette ki harikulade müziğiyle mükemmel bir dizi. katrina kasırgası sonrasında toparlanmaya çalışan new orleans'a ve gerçek müziğine kucak açın.

2011-12-03T02:59:00.001+02:00

"referans olsana bana" cümlesi hiç bu kadar korkunç bir hale bürünmemişti tarih boyunca. gevende'yse yine bir facia günün fon müziği oluverdi. tam beş sene öncesinde berbat bir günün başlangıcında onlar vardı sahnede, beş sene sonra yine onlar. tesadüfler bazen insanı yerle yeksan edebiliyor. gevende'ye olan muhabbetim değişmemek üzere baki elbette. onların ne suçu var a canım. "hiç kimse suçlu değil aslında" ve "suçlu yok yanlış var." kadıköy kimi zaman çok acımasız mona rosa, yoksa hep mi öyleydi? kimbilir, belki fark edememişizdir, belki de istememişizdir. velhasıl, o taşları şu ceplere doldurup buralardan gitmek istiyorum bu vakitlerde. hani şu intihar eden kadıncağız demişti ya "dayanamıyorum çok acı var" diye. daha ne bekliyorsak artık. taşlar ve cepler burada, sadece bir nehir uzaklıktayım şimdi sonsuzluktan.

2011-12-02T01:11:00.001+02:00

tam da "treme" dizisine başlamışken ve canım delicesine canlı performans dinlemek isterken gelen sarp maden quartet konser teklifi ilaç oldu resmen. dinledik, içtik, beğendik, elbette ki düşüncelere gark olduk. biz derken, lebowski'ye selamlarla royal we, yani ben. ümit ediyorum ki yarın da gevende. haydi bakalım, bunlar hep depresyondan çıkma çabası.

2011-11-27T02:08:00.001+02:00

isim seçildi: albatros.

isim bulmak bizim işimiz.

2011-11-26T20:35:00.001+02:00

google ve mcc'nin doğmayacak çocuklarına isim bulduk. yakında don da biçeriz. google soyadını vermeyi kabul etti fakat evlenmeye karşıymış.

cermiş
lipanima

eflatun

isfendiyar

albatros

şölen

ceres

pitho

2011-11-22T23:23:00.001+02:00

fark etmekte geç kaldığım o sancılı süreci bitirip gerçek hayata dönme zamanı artık. öyle bir yapılacaklar listesi yığılmış ki liste yapmayı seven ben onu yapmaya korkar oldum. fakat kalem kağıt elimde şimdi başlıyorum. savulun ödevler, savulun pasaport belgeleri ben geliyorum!

2011-11-20T02:16:00.001+02:00

benjamin parzybok'un gizem ve macera dolu kitabı. aslında benim için yanlış zamanlama oldu zira ilginç öyküsü ve kolay akan olay örgüsüyle tam bir yaz kitabı.

portland'dan dünyanın merkezine yol alan üç arkadaş ve bir koltuğun koşuşturmacası sırasında amerikan toplumu ve dünyanın gidişatına yapılan göndermelerle bezeli, yine de umudunu yitirmeyen bir öykü bu. benim içinse en can alıcı noktası yazarın şu soruları sorduğu ve akabindeki satırlar:
(per isimli karakter dünyada birbirini ya da kendini tükettiği için yitip gitmiş ve kalıntılarına ulaşamayacağımız çeşitli uygarlıklar olduğunu anlatırken)

"uygarlığınızdan son kalanlar olsaydınız, elektrik üretebilir miydiniz? kağıt? bir tekne yapabilir miydiniz? bir silikon çip, bir radyo dalgası nasıl yapılır, herhangi bir fikriniz var mı? çiftçilik yapmayı biliyor musunuz?

dünyanın ebadı insanların hala kavrayamadığı bir şey; küçücük ama aynı zamanda çok büyük. mynmar'daki bir sokak çocuğunun ıstırabını asla bilemeyecek, izlandalı bir balıkçının mızrağıyla vurulmuş bir balinanın etini asla tadamayacaksınız. buna rağmen erişimimize açık bilgiye bir bakın. her şeyi bildiğimizi sanıyoruz. kendimizi aldatıyoruz. elimizdekileri hak etmiyoruz, kibrimiz sayesinde zaten bunu anlamamız da mümkün değil."

2011-11-19T17:37:00.001+02:00

hep olur zaten, fakat aynı kişi ikinci kez yaparsa işte o hiç olmaz. ama ne var biliyor musun? fırsatını yakaladığı an yapacak.

little ashes

2011-11-14T03:56:00.002+02:00

rüyamda kendimi birtakım hesaplamalar vasıtasıyla yüzüme salvador dali bıyıkları çizmeye uğraşırken görmüştüm bu sabah. akşamına da tesadüfen bu filmi izledim. aşkın bir zamanlar var olduğuna inandım, inanacağım da sanırım birkaç saatliğine. fakat geçer biliyorum. velhasıl şahane film. aşka inandırdığından değil elbet, faşizmi böylesine etkili anlatabilmesinden.

2011-11-13T18:15:00.002+02:00

"trajik insan: hisseder ama yapamaz"

don juan'ın gecesi prova notları

2011-11-12T04:03:00.002+02:00

anaokuluna gitmezden önceki kadar küçükken ben annem-babam kızdırmak için "prensesim" derlerdi bana. ben de çığlıklar atarak, tepinerek "ben prenses değilim, prenses demeyin banaaaa" diye bağırırdım. ne sanıyorduysam artık. sanırım bu durum içime öyle işlemiş ki, prenseslik mevzuuyla ilişkilenen her şeyden fersah fersah uzaklara kaçıyorum. sanırım buna beni prenses gibi hissetirmeye çalışan erkekler de dahil. "therapisted!"

2011-11-11T21:27:00.003+02:00

bir kuzen nişanının daha sonunda geldik. niyeyse aile büyükleri aralarında konuşmuş, anlaşmışlar ve sıradakinin ben olduğuma karar vermişler. o kadar ki kızı nişanlanan dayım, istanbul'dan bulamadın bari berlin'den bul bir tane adam, biz insan ayırmayız, dedi bana.

bir sorunla karşılaşmazsam mart sonu nisan başı erasmus ile berlin'de olacağım. beş yıllık hayalin gerçekleşiyor olması epey heyecan verici.

bir şeyler yapmak istiyorum, ne olduğunu bulduğum gibi yapacağıma and içerim.

bir kez daha haluk bilginer'i tiyatroda izleyecek olmak mutluluk sebebi.

levent kazak'la ciddi düşünüyorum.

tezimle ilgili hiçbir şey yapmadığım için suçluluk ve pişmanlık duyuyorum.

asla o kadın olamayacağımı biliyorum.

kulağa küpe:

2011-11-11T21:22:00.003+02:00

doğmamış çocuğa don biçersen, alırlar o donu kafana geçiriverirler. sen de kafada donla kaldığına yanarsın. haydi geçmiş olsun.

yeni bir oluşum

2011-11-11T00:28:00.002+02:00

Konserlere gidiyoruz, konserleri seviyoruz, konserler için para biriktiriyoruz, borç alıyoruz, konserlerden ilham alıyoruz, konserlerde dans ediyoruz, eğleniyoruz… Fakat ne yazık ki konserleri dinleyemeyip sinir harbi yaşıyoruz. Bazılarımız sırf bu yüzden konsere gitmekten vazgeçiyor. Zira bir yandan müzik dinlemeye çabalarken bir yandan yanımızda yamacımızda sevgili problemlerinden yakınanlar, telefonda bağıra çağıra konuşmaya çalışanlar, kavga edenler, çektikleri fotoğraflar üzerine milyonlarca yorum yapanlar, bir yemekte ya da sınıf buluşmasındaymışçasına sohbeti koyulaştıranlar, tavlamaya çalıştıkları kişilere caka satanlar, sahnedekiler hakkında bildiği her şeyi oracıkta anlatıverme meraklıları, “ne kadar da çok eğleniyoruz” yaygaracıları ve belki de bunun gibi nice örneklere maruz kalıyor, delirme raddesine geliyoruz. Fakat yıllar süren suskunluğumuz sona erdi, konuşma sırası bizde artık. Elbette müzik devam ederken değil!

Konserlerde
Çalınan şarkılar sözlerin başladığı kısımlardan ibaret değildir.
Bilmediğiniz şarkılar sohbet arası değildir.
Telefonda bağırmak konuştuğunuz kişiye karşı incelik değildir.
Grup/sanatçı hakkındaki ekşisözlük/google/wikipedia sonuçları karşınızdakini tavlamak için yeterli değildir.

Konserler
Arkadaşlarınıza içinizi dökeceğiniz terapi seansları değildir.
Çektiğiniz fotoğrafların ışık/netlik/harikalıklarını uzun uzadıya tartışacağınız forumlar değildir.
Arkadaş grubunuzun mükemmel eğlenen insanlar olduğunu ispat meydanı değildir.
Bilet alabilecek paranız olduğu için gidip her an şikayet edip mızmızlanacağınız yerler değildir.

KONSER DİNLENİR!

http://konserdinlenir.tumblr.com/

https://www.facebook.com/konserdinlenir

melody gardot!

2011-11-10T18:22:00.004+02:00

bu ismi ya hafızanıza ya da internet sürtüğünüzün yer imlerine kaydedin, kaydedin ki huzur ve hüzün karışımı o garip duygulara gark olma isteğiniz kursağınızda kalmasın. bir beyin travmasının bizlere armağanı değerli melody gardot.

dinlemek için.

su vardı.

2011-11-10T16:25:00.000+02:00

iyi bayramlar/tatiller!

2011-11-05T17:32:00.000+02:00

2011-11-01T00:56:00.000+02:00

tarkan: kadife sesli şarkıcımız.

2011-11-01T00:43:00.002+02:00

4 ay sonraki kendime not: "sezen aksu - sitem hatırlatılacak."

-(eksi)iki ya da üç sene: ceren'in kendine notu.

2011-10-30T00:07:00.000+03:00

2011-10-24T03:41:00.004+03:00

şimdi bir masaldan bir peri
sessizce dinlesin beni,
alsın yorgun başımı

alsın cümlemi
usulca kalbine koysun.

benim cümle taşıyacak halim
yok.

birhan keskin

2011-10-23T17:14:00.003+03:00

şiddetin, nefretin diliyle konuşup hareket etmekten ne zaman vazgeçeriz? barışı bile lanetlerle isterken, kim beni huzur istendiğine inandırabilir? türk bayraklarına sarınmış, kilometre öteden yüzlerindeki nefret okunabilenler ne cüretle tarlabaşı'na dalıp fütursuzca mahalleyi taşa tutabilir, insanların camını indirebilir? nasıl bir gözü dönmüşlük bu? medeniyet, uygarlık, demokrasi lagalugalarını dillendirmeye yüzü tutanlar hamurabi kanunlarını uygulamaktan nasıl beis görmezler? her iki taraftan da ölenlerin "öldüğü" nasıl anlaşılmaz? her iki tarafın da yanlışlar yaptığı nasıl kabul edilmez? binlerce çözüm üretilebilecekken nasıl hala intikam çağrıları yapılır? ve ben evimde korkuyla beklerken aklımı nasıl yitirmem?

düğün.

2011-10-21T03:03:00.006+03:00

21 ekim 2011 insanlık için küçük, küçük kız grubumuz için büyük bir gün. klişelerle oynaşmadan bir düğün yazısı yazmamı beklemesin kimse benden rica ederim! aramızdan en deli -olanı diyecektim ki, sevgili dostlarımın her birinin nevi şahsına münhasır deliler olduğunu fark ederek cümleyi yeniden kuruyorum- zırdeli olanı evleniyor. bir zırdeliye de ancak bu yakışır. şaka bir yana, bugün düğünümüz var ve ben gerçekten hem çok heyecanlıyım hem de biraz hüzünlüyüm. oya için delicesine mutluyum, zira istediği oldu ve sevdiği adamla sorunsuzca beraber olabilecek. üstüne de ab vatandaşlığı kreması elbette. hüzünlüyüm çünkü, bir berlin bir italya dolaşırken şimdiki gibi görüşemeyeceğiz. hele arjantin, brezilya falan da girerse araya yandık. gerçi kapı olur diye avutuyorum kendimi.

bir de ben düğünde erkek tarafını temsilen bulunacağım ki, evlere şenlik. sabahın 11'inde italyanlar'la buluşacağım, bakalım anlaşabilecek miyiz? damadı tanıyorum elbette, luca. dünyanın en tatlı adamlarından biri. bekarlığa veda partisinde, ki onu da beraberce yaptılar, gergin misin diye sorduğumda verdiği cevap muhteşem. hiç değilim, eğlenmeye bakıyorum, 10 kere olsa yine evlenirim, tabii ki aynı kızla! evlenmek abartılacak bir şey olmasa da gözümde, sevdiğini anlatışı çok hoş.

her şeyi geçerek bu düğünün benim için temel cümlesini buraya not düşmeden de olmaz elbette:

bana babet, luca'ya topuklu!

mutluluğunuz daim olsun ciavarella çifti!

2011-10-18T18:11:00.000+03:00

bunun adı füsun, yeni arkadaşım.

2011-10-16T00:14:00.000+03:00

ceren: kötü bakışlı ama yüzü sevimli adam.

2011-10-14T19:34:00.001+03:00

şu an itibariyle dayanamayıp kombiyi açtım. içim ısındı.

nostalgia for the light

2011-10-14T04:01:00.003+03:00

patricio guzman'ın 2010 tarihli belgeseli. şili'deki atacama çölü'nün, dünya üzerinde uzaydan bakıldığında görülen en büyük kahverengi lekenin, barındırdığı bir astronomi merkezi, sayısız toplu mezar, yıllardır yakınlarından parçalar arayan kadınlar, hayatını gökyüzüne, yıldızlara ve "başlangıç"a adamış bilim insanları, hafıza, hatırlama, unutma ve dehşet üzerine masalsı bir belgesel.

pinochet rejimi boyunca şili'de yok edilen insanların çoğu bu çöle gömülmüş ya da denize atılmış. yakınları kaybolan insanlar, özellikle kadınlar, çölde arayışa başlamışlar ve hala buna devam ediyorlar. kardeşiyle ilgili anısını anlatan kadın hala hatırımda. yıllar önce bir sabah evden çıktıktan sonra kaybolan kardeşinin kopuk bacağını o günkü ayakkabısı ve çorabından tanıyan kadın, kopuk parçayı eve getiriyor ve tüm sabah boyunca "boş bir kafayla" bacağa bakıyor. ancak bu bakış sonrası kardeşinin öldüğünü idrak edebildiğini anlatıyor.

belgesel, astronominin geçmişi arayışıyla kadınların geçmişlerini arayışı arasında estetik ve anlamsal düzeyde paralellik kuruyor. şu anda yıldızlara bakarken, gerçekte şu anda olmayan yıldızların ışığını görüyor oluşumuz aslında şu andan geçmişe baktığımız noktaya denk geliyor. bu çölün de aynı zamanda dünyanın en yaşlı ve değişmemiş topraklarından biri olduğu düşünülünce atacama evrenin hafızası mertebesine yükseliyor ve ilk uçağa atlayıp orayı görme, dokunma, soluma arzusu uyandırıyor.

hem anlatı diliyle, hem görsel diliyle, hem de içeriğiyle izlememenin ciddi manada eksiklik yaratacağı bir eser. milyonlarca yıldızın ve karton kutularda istiflenen cesetlerin/parçalarının bir aradalığının şiiri görülmeye değer.

a single man

2011-10-13T04:14:00.005+03:00

öylesine harikulade bir görsel estetiği var ki filmin, işlediği konuları bile gölgede bırakma tehlikesi taşıyor.

colin firth hayatının rolünü oynamış.

julianne moore gerçekten büyük oyuncu.

l.a. güneşi bambaşka.

aydınlanma anları önemli ve tabii insanlarla kurulan anlık bağlantılar.

erkeklerin bu kadar güzel gösterildiği başka bir film izlememiştim sanırım. tom ford bu işi biliyormuş.

filmin en güzel sahnelerinin birinden örnek:

oh mamma mia!

2011-10-13T00:49:00.003+03:00

gavurun "feel good movie" dediği cinsten, izleyince kocaman bir sırıtış ve eğlenceli bir gün geçirmiş hissi yaratan filmin bir de müzikal olması rüyalarımı süslemesi için yeterli. pekiyi niçin yıllarca izlemedim bu filmi? cevabı yok elbette. belki harddiskin kıyısı köşesinde kalmış, araya başka filmler girmiş vs. geç oldu ama eğlenceli oldu. sabahın beşinde "dancing queen" diye dans ediyordum yatakta.

abba şarkılarından mürekkep bir müzikal mamma mia! müzikali türkiye'ye de gelmiş yıllar önce, yurt dışındaysa sürekli sahnelenen oyunlardan. müzikalin en güzel yanlarından biri, birbirinden bağımsız şarkılardan böylesi tutarlı ve eğlenceli bir senaryosu olması. hele hele yunanistan'ın masmavi havası ve görüntüleri pek şahane. içinizi şenlendirmek istediğinizde üstteki tercihlerden olmalı.

şu da en sevdiğim sahne. TIK.

yeni istanbul listesi

2011-10-07T02:56:00.003+03:00

bu sefer de başkalarının şarkılarını söyleyenler listesi.

2011-10-05T13:23:00.004+03:00

"cities aren't villages; they aren't machines; they aren't works of art; and they aren't telecommunicatons stations. they are spaces for face to face contact of amazing variety and richness. they are spectacle - and what's wrong with that?"

elizabeth wilson, the sphinx in the city.

aman dikkat!

2011-10-02T22:41:00.002+03:00

geçen günkü bienal vakam dillere destan. öyle bir bienal düşünün ki eserin üstünde duran elmaları alıp yiyebiliyorsunuz, ya da bir başka eserin üstünde dolaşıp parçaları kaldırıp indirip oynayabiliyorsunuz. hayli interaktif eserler var etrafta yani. bir bölümde de yerden çok az yüksek bir platform üstünde kesme aynalı, içinde gezilebilecek türden bir iş var. ben de daldım tabi hemen işin ortasına yürümeye başladım. fakat iki tane bienal görevlisi kızcağızın bağırışıyla iniverdim aşağı. açıklama yapmaya çalıştım, işlerle bu kadar haşır neşir olunan bir bienal olduğu için fark edemedim, dedim, özür diledim ama nafile. gözlerinde çoktaaan sanattan anlamayan ayı konumuna düşmüştüm bile. ben de kendi halime güle güle devam ettim gezmeye, hiçbir şeye de dokunmadım bir daha.

istanbul soundscape.

2011-10-02T21:42:00.001+03:00

bu sefer de artık istanbul müzik sahnesinde farklı isimlerle müzik yapan ya da müziği tamamen bırakmış müzisyenlerden bir seçme.

2011-10-02T03:05:00.001+03:00

şarkıyı sırf şu lafı dinlemek için açıyorum:

"kaza raporu okur gibiyim kendime bakarken"

2011-09-30T23:38:00.002+03:00

victor hugo "kent bir kitaptır" denemesinde basım makinesi eliyle kitabın mimariyi dirilmemecesine öldürdüğünden, zira yapının kağıttan daha pahalı olduğundan bahsediyor. bunlar da aklıma şu an içinde bulunduğumuz çılgın yapılaşma-yenileşme-dönüştürme süreçlerini getirdi. sanırım victor hugo'nun tezi tersine döndü. mimari dirildi fakat artık o bir zombi! önüne geleni yok ederek ya da enfeksiyon bulaştırarak yoluna devam ediyor. kentler artık anlamlar bütünü olan kitaplar değil, sezon başına altı vitrin değiştiren orta-kalite tekstil mağazası. hal böyle olunca mimari kitabı da etkiledi. ortalıkta zombi kitaplar dolaşsa da, ölenler ve henüz zombiden kaçmayı başaranlar mevcut. birkaç yıl içindeyse tezin ne yöne doğru gittiği yeniden değişebilir, hatta belki birkaç ay içinde. gerçi bugünkü bienal gezim tüm umutlarımı yok etse de sanata dair, dünya üstündeki büyük değişimlere, muhtemel bir devrim-yıkım-dönüşüme dair umutlar hala sürmekte.

sanat niçindir?

2011-09-29T00:49:00.007+03:00

san'atla doldum doldum taştım bugün. sabahın bir köründe öğrencileri sergi sergi dolaştırmak görevi bana düşünce bir güzel ifa ettim, kendim de sebeplendim. istanbul'da olanlar mısır apartmanı'na yolunu düşürsün mutlaka bu aralar.

apartmandaki galeri zilberman'da yer alan ping pong isimli iş hakkında ne düşüneceğimi hala bilemiyorum.

videoda iki oyuncunun maçını izliyoruz, ağı bir kadın olan tenis masasında. toplar kadına her çarpışında inlemeler ve acı dolu bir yüz ifadesiyle yakın planda karşılaşıyoruz. sayılar havada uçuşuyor ve kadının bedeni berelerle dolu. işin yerleştirmesi, başak şenova tarafından, başarılı zira izleyici maç yapılan odadaymışçasına gerçek bir mekan yaratılmış. lakin yorumlama noktasında tıkandığımı hissetiriyor bu iş bana ve kafa karışıklığıyla kalakalıyorum. başarısız tanıtım yazısında sanatçının yorumu izleyiciye bıraktığını okudum da, hello captain obvious demek istedim. yorumu elbette ki izleyici yapacak, söylemene gerek yok sevgili adel. neyse, kafa karışıklığımın sebebi sanatçının işine olan mesafesini ölçememem belki de. çünkü eleştiriyor gibi göründüğü kavramları yeniden ürettiği mi, yoksa bunları aslında eleştirmek istediği mi mesele çözemedim doğrusu. yorumu izleyiciye bırakan bir işte, izleyiciye yorum yaptıramamak, ona bu şansı vermemek de hayli başarısız bir işin müsebbibi olmak demek aslında.

nesrin esirtgen koleksiyonu, mısır apartmanı 5.kat, inci eviner'in kırık manifestolar işi de ikinci durağımızdı.

görülen ilk anda "işte inci eviner eseri" diyebileceğimiz bir işle karşılaşıyoruz öncelikle. biraz dikkatle inceleyince diğer işlerinden farkı görülüyor yavaş yavaş. ses tasarımı ve yüzey kullanımı bu sefer farklı. temelde üç parçaya ayrılmış fakat kendi içerisinde her yüzey çoklu parçalardan oluşuyor ve bu parçalar da kendi dinamiklerine sahip. işi izlerken bir an hareketli bir tablo izlediğimi düşündüm. bir yandan genellikle rönesans dönemi tablolarında görülen denli bir kalabalık varken bir yandan da minyatürdeki perspektifsizlik seçiliyor. her bir parçada inci eviner'in beden mekansallığını irdelediği hareketler görülüyor. her bir parçada temsiliyete, politikalara, iktidara okunan meydan figürlerin devinimlerini birer manifesto haline getiriyor.

üçüncü ve son durağımız da arter'deki kutluğ ataman, mezopotamya dramaturjileri, sergisiydi. çok fazla iş vardı tabii, fakat en iyi kısımlarından biri kutlu ataman'ın ve birçok sanat tarihçi, küratör, galeri-müze direktörü tarafından işlerin yorumlanması ve yerleştirme süreçlerinin gösterildiği filmdi. en çok beğendiğim diğer işse "tuhaf mekan". tuhaf mekan'da, uzun bir odaya giriyoruz, siyah duvarlar, siyah tavan ve taban ve tam karşımızda duvarı kaplayan bir ekran ve toprak bir zeminde gözleri bağlı ve çıplak ayak olduğu halde yürüyen bir adam. mekan algımı beynimin dışına fırlatan ve sanatın o çarpma gücünü hissettiren bir iş.

*arter'deki yerleştirme dışında bir sergiden, tuhaf mekan fotoğrafı.

akşamsa pera müzesi'ndeki ceylan ertem konserine gittim ve bir kez daha bu kadından ölesiye etkilendim. harikulade bir ses ve çılgıncasına bir enerji! kayıtları bile muhteşemken, canlı dinlemek beni ihya etti doğrusu. insandık ile başlayıp gönül dağı ile bitirdi. aradaysa unravel, fikrimin ince gülü, bir anima parçası gibi güzellikler serpiştirdi. geri kalanlar da sonbahar albümündendi. müziğiyle gerçekten bütünleşiyor bu kadın ve her notayı içimde hissetmeme neden oluyor. sözleri zaten çok incelikli. ceylan ertem'i övme şenlikleri en sevdiğim şarkı ve videolarından biriyle burada son buluyor.

bugün sonunda sanatın gücüne yeniden inandım sanırım, uzun zaman sonra.

2011-09-22T23:25:00.003+03:00

ceketimin düğmelerini ilikleyerek öpüyorum herkesi. duruma el koyuyorum ve bir dakika diyerek o bir dakikanın yüzde otuz sekiz buçuğunu kaçma planları yaparak tüketiyorum. geriye kalanındaysa sadece gülümseyerek o çaresiz bakışlardan birini atıyorum ama bana kimse inanmıyor, sanki o duruma çare bulabilmek benim görevimmiş gibi. neleri görev edindiğim konusunu açmayalım kuzum, bu bizi hiçbir yere götürmez. ne eşeği suya götürebilir, ne de getirebiliriz şu halimizle. o yüzden duralım ve duruma el koyalım, yapabileceğimin en iyisi bu. birinci tekil şahıs. sorun çözülür. eğer başkalarınınsa elbet. kel başa şimşir tarak mübahken, terziler kendi söküğünü dikemez, pireler berber iken ben orada öylece durmuş kimbilir neyi bekliyorken... yollar daralıyorken, damarlarında ölüyorken, ve inan şunların hiçbiri hiçkimsenin umrunda değilken sabah kalkıp o saçma karışıma süt döküp içine muz doğruyorum ve yiyorum. doyduğum ilüzyonuyla öğle yemeğine dek dayanabiliyorum ama akşam. ey akşam, seni şenlendiren tek şey doğru düzgün bir yemekken yoksun ve ben sadece ama sadece bir parça peynir ve salçalı ekmeğe muhtacım. uykum gibi gelsene derken, kahvaltı gibi olsana dememek çok acı. oysa günün en sevdiğim öğünü kahvaltıyken kalbimi böylesine kıramazsın. gerçi akşam yemeğinin ne suçu var, onu da severim. ben yemeği severim. yemeğin getirdiklerini sevmem ama, mide ağrısı da en başta. ulan benim suçum mu şimdi, yemeklerin bu kadar zararlı olması, ya da bir yemek için vakit ayıramayacak olmam. üstelik ben çoğu zaman suçum olmayan şeyler için bile özür dilerim. özür dilerim. ben onu hiç bilemedim. sen beni bildin mi ki?

2011-09-20T19:42:00.004+03:00

uzun zamandır hiç bu kadar iyi hissetmemiştim. kafamdaki ses uyandığımda orada değildi ve yaptım diye de bağırdım üstelik. bu kadar korkunç bir şeyden kurtulmak için neden bu kadar beklemiştim allaben, birkaç tık ötedeyken çözüm. hikayenin buradan sonrasına eşeklerle devam etsek ve ben parayla adam tuttuğumu söylesem gerçekten ilginç olabilirdi. neyse ki sadece beyoğlu'nda iki sokak kesişimindeki birkaç apartman çapında bir kahraman olmuştum ve her şey olağan seyrinde ilerliyordu. taşındığımdan beri vızırdayan, cızırdayan ve kimi zaman çatırdayan sokak lambasını belediyeye şikayet etmeyi becererek herkesi bu dertten kurtardım sadece.

never let me go

2011-09-18T16:47:00.002+03:00

böylesi dingin bir pazar günü için kesinlikle uygun olmayan, fakat düşündüğümde uygun bir zaman bulamadığım bir film "never let me go". böyle söyleyince sevmedim gibi algılanabilir, tam tersi bayıldım bu filme. sanırım uzun süredir bu kadar etkileyici -hatta böğre öküz oturtan- bir film görmemiştim. hissettirdikleri o kadar yoğundu ki, üstüne söz söyleyemiyorum. sadece insan olma durumunun trajedisi ancak bu kadar yalın anlatılabilirdi. "filmi böyleyse kitabı nasıldır kimbilir" tayfasından bir eser daha.

2011-09-17T20:54:00.002+03:00

ceren: uzun şarkı söyleyen adam.

2011-09-17T20:50:00.002+03:00

aç da biz de hipokrat yemini edelim, aç aç google'da vardır.

bir yemin ettim ki dönemem.

yine televizyon programı oldu bu.

gene seslendirme yapıyor.

hakettin suçlusun çünkü.

fulyemik.

dakika bir...

2011-09-13T16:16:00.002+03:00

...gol bir. biri der ki okul dışı projem var benle çalış, biri der ki sempozyum düzenliyorum benle çalış, öbürü der ki faturaları listele, bu grupları dinleyelim cdlerini alalım, öbürü gelir proposal'ı* verdin mi, bibliyografinde ne vardı, diğeri gelir curriculum'u* kontrol etmemiz lazım, reader'ı* vermemiz lazım. iki dakika nefes alabilir miyim? güya tez yazacaktık, ne oldu?

*türkçe hallerini kullanmadığımızdan ağzımdan çıktığı gibi yazıverdim bir sinir. bu da iğrençliğin delili olarak kalsın böyle burada. ibretlik.

"awakening is the riskiest moment."

2011-09-13T08:10:00.003+03:00

"the strange thing is that when one wakes up in the morning, one generally finds things in the same places they were the previous evening. and yet in sleep and in dreams one finds oneself, at least apparently, in a state fundamentally different from wakefulness, and upon opening one's eyes an infinite presence of mind is required, or rather quickness of wit, in order to catch everything, so to speak, in the same place one left it the evening before."

the trial, kafka.

2011-09-12T03:08:00.003+03:00

kederden içiyoruz, neşeden içiyoruz, efkardan içiyoruz, hüzünden içiyoruz, mutluluktan içiyoruz. niçin olmasın?

2011-09-10T00:36:00.002+03:00

küfür olmayan ama küfür etkisi yaratan bir tanımlamayı unutmamalı: parantez içi gibi adam!

istanbul soundscape.

2011-09-05T00:59:00.001+03:00

2011-09-02T21:16:00.003+03:00

vira deyip şık bir hamleyle başladım sonunda "gölgesizler"e. sonuç tahmin ettiğim gibi oldu elbette. bir yandan çılgıncasına okuyup saniyede bitirmek isterken, bir yandan da iki paragraf okuyup hemen bırakıyorum elimden kitabı. bazen de aynı sayfayı iki kere okuyorum. anlamadığımdan değil, hayranlıktan. nasıl oluyor da oluyor hiç anlamıyorum, fakat hasan ali toptaş'ın yazdıklarını okurken çok farklı hislere bürünüyorum. hem konu hem de biçim açısından hayli zengin eserleri. cümleler birbirine öyle bağlı, öylesine birbirini zenginleştirip konuyu açıcı ve/veya kapatıcı ki resmen kendimden geçiyorum.

"kunduracı, gelişinin nedenini pençeli ayakkabılara benzeyen çok kullanılmış bir gülümseyişin ardına gizleyerek kapıdan girdi."

böylesi bir cümleyi yazabilmiş olmayı öyle isterdim ki. lakin pulitzer ödüllü bir yazar, junot diaz, demiş ki "and if you can't write? good. go read." demiş manalı manalı. (meali: ve yazamıyorsan? güzel. oku.) ben de tam bu öğüde sığınarak okuyorum, okuyorum.

gölgesizler'i bitirdiğimde, ne acı ki, eminim bir yazı daha yazmam gerekecek bu acıyla ilgili. yani çok saçma aslında, şu anda bir kitap okuyorum ve bitecek diye okuyamıyorum. fakat okumak da resmen içimi coşturuyor tam anlamıyla. çelişki yumaklarıyla örülü dünyama hoşgeldiniz.

bayım?

2011-08-22T10:16:00.004+03:00

tam uykuya dalacağım sırada kafamda bir hikaye taslağı oluşuverdi bir akrabamızın hayatıyla ilgili. ben o akrabamın bilmemkaçıncı dereceden dayım mı yoksa amcam mı olduğunu asla bilemedim ve bu detay en önemli noktalardan birini oluşturacaktı konu için, ve yazdığım şey o kadar muhteşem olacaktı ki ingilizce'ye çevrilecekti çabucak. tam o anda çevirmeni elinde benim yazdığım şey ve en kritik noktada uncle'ın üstünde bir asteriks ve dipnotta da türkçe'deki amca-dayı ayrımını anlatan açıklamasını görüp hikayenin yazılmaya değer bir şey olmadığını fark ettim. hatta bayağı da boktan bir şey olurmuş. neyse ki tüm bunlar toplamda 30 saniyemi aldı da, fazla vakit kaybetmedim. gönül rahatlığıyla stumbleupon'a dönebilirim.

2011-08-21T06:29:00.002+03:00

"hadi kabul edelim, kitaplar diğer her şeyden daha iyidir. kültürel fantazi boksu ligi'nde oynuyor olsak ve kitaplara başka bir sanat biçiminin sunup sunabileceği en iyi şeye karşı on beş raund boyunca ringde ter döktürsek, kitaplar her seferinde kazanacaktır. hadi deneyin. "sihirli flüt" - middlemarch? middlemarch altıncı rauntta kazanır. "son yemek" - suç ve ceza? fyodor sayı ile yener. gördünüz mü?"

diğer nick hornby kitapları için sabırsızlanıyorum!

2011-08-19T05:29:00.002+03:00

birilerine yeniden şarkı söyletiyor, kimilerine şairlik yaptırıyor, bazılarını mecnun ediyor, birkaçına çocuk doğurtuyor, üç beşine karaciğer paralatıyor falan filan. işte tüm oralar benim aklımın almadığı, bilmediğim yerler. bilmek istediğimden de pek emin değilim zaten.

2011-08-18T03:04:00.003+03:00

"nihal, daha doğrusu ona beslediğim yaşanmamaya mahkum aşk, beni bir erkeğe indirgemişti. iki yıl boyunca bütün sınıflandırmaları kadın ve erkek başlıkları altında yapmaya zorlamıştı. halbuki bulutlar da var, kediler de, herdemyeşil bitkiler, binlerce yıldır yeri değişmeyen taşlar, mutfakta bulaşıklar, kenarı kıvrılan kilimler, kar altında kalanlar, sınıflandırmalara tabi olmayanlar....
oysa ben, iki yıl boyunca, bir erkekten başka bir şey olamamıştım. aşkın insanı zenginleştirdiğini biliyorduk, fakirleştirdiğini de bilelim."

bizim büyük çaresizliğimiz, barış bıçakçı.

uyarlamalar bende her zaman tereddüt ve tedirginlik oluşturuyor. bir kitabın filmini izlemek ayrı bir dert, bir filmin kitap uyarlaması olduğunu öğrenmek ayrı bir dert. her iki durumda da "acaba ilkin kitabı okusam ne düşünür, nasıl hissederdim?" gibi sorularla uğraşıyorum. sırf bu yüzden "gölgesizler" i okuyamadım henüz. filmi öyle derinden etkilemişti ki beni, kitabı nasıldır kimbilir diye, elime almaya korkuyorum.

bizim büyük çaresizliğimiz'de önce filmi izledim, kitap uyarlaması olduğunu sonradan öğrendim. kitabı geçenlerde aldım ve dün bitirdim. keşke, ah keşke filmi izlememiş olsam, o karakterleri filmdeki halleriyle hayal etmek zorunda kalmamış olsaydım! halbuki filmi sevmiştim, kitabı okumuş olarak filmi izleyenlerin aksine. şimdi nedenini o kadar iyi anlıyorum ki! zannedersem filmi bir daha izleyemem. ah ender, nasıl da anladım seni.

"(...)benden okumak için kitap önermemi isteyenlerin kalbimi de istediklerini sanıyordum; hâlâ öyle!"

2011-08-14T19:11:00.002+03:00

leyla ile mecnun sağolsun, bu kitabından da haberdar oldum sait faik'in. okudukça burnumda balık, ada, deniz kokusu. bu kadar tatlı dilli, bu kadar güzel yazılır mı adam? okumaya kıyamıyorum bitmesin çabucak diye.

resimdeki versiyonu bulamayanlara da not, kitap sait faik'i davalık ettikten sonra "birtakım insanlar" adıyla yeniden basılmış.

2011-08-14T14:17:00.002+03:00

hayırlara vesile. ikidir rüyamda jalal toufic'i görüyorum. ilkinde mükemmel bir türkçe konuşuyordu ve almanya'da türkçe bilmeden yaşanamadığı için öğrenmek zorunda kaldığını anlatıyordu. ikincisindeyse cemaatçi insanlara karşı onu çılgınca savunuyordum. adamın biri jalal'in yaptığı işlerin kabul edilemez olduğunu söylüyordu, haydi avrupalı olsa neyseymiş. ben de buna karşı çıkıyordum tabi ki ve jalal toufic de salondaydı, sonra da kızarak salonu terk etti. yazınca hiç etkili olmadı tabi, fakat rüya hali çok acayipti.

just dance!

2011-08-02T04:07:00.003+03:00

bir partiden döndüm az önce -hayır dostum parti insanı değilim sadece birkaç insanı görmenin tek yolu bazen bir partiye gitmek olabiliyor ne yazık ki, lakin eğlenmedim mi, eğlendim kendi çapımda- ve populasyon şu şekildeydi:

vintage/alternatif/hipster kızlar

bu kızlarla erotik bir biçimde dans eden gay erkekler

kendi aralarında erotik dans eden gayler

bir ara bir kızla öpüşüp bir ara da erkek poposu sıkan biseksüeller

bu ortamda kime nasıl yazılacağını şaşırmış üç erkek

parmak arası terlik, şişman şortu ve tişörtüyle kendi halinde dans eden bir adet ben

iyi geceler, günaydın.

2011-07-27T22:35:00.002+03:00

upuzun bir mektup yazmak istedim, hem de gerçek kağıt ve kalemle. sonra da açtım dizi sitesini wilfred'ı izledim. başrolde elijah wood var, ryan. wilfred da ryan'ın komşusu jenna'nın köpeği. ryan ve wilfred'ın maceralarını izliyoruz. tabii böyle yazınca lassie gibi bir dizi zannedilebilir, o yüzden hemen söyleyeyim ki, ryan wilfred'ı insan suretiyle görüyor ve bir hayli muhabbet ediyorlar, özellikle de beraber bongdan ot içerken. absürd komedi sevenlere tavsiye olunur.

2011-07-25T14:31:00.002+03:00

sıcak yaz gününe inat serin esen rüzgara karşı bilmemkaçıncı kattaki bir balkondan seyrederken alemi, fark etti ki, dışarıda gerçekten de "devcileyin" bir dünya var bekleyen.

2011-07-09T16:54:00.002+03:00

Akademi diye bir şey gerçekten yok. Her ne kadar olmasını tüm kalbimle istesem ve bunun için çabalasam da yok. Hepimiz özel şirkette çalışanız yalnızca. Kafanı kullanman yasak, düşünmen imkansız. Varsa yoksa kar, tanıtım, gelir, grafikler, istatistikler. Sonra da “sen teorik açıdan zayıfsın” lafları. Elbette zayıfım, zira sizin sekreterliğinizi yapmak dışında hiçbir işe yaramadım bir yıl boyunca. Elveda ay, elveda feza.

istanbul soundscape.

2011-07-04T03:52:00.001+03:00

2011-07-03T03:10:00.002+03:00

kim ki o sendromu diye bir şey bulduk biz ve literatüre kattık aslı ile beraber. işte o sendroma seslenmek istiyorum buradan: merhaba kim ki o sendromu, zaten kafam olmuş maşukiye, bir rahat ver allasen. sana şiir de yazdım bak:

götümün tepesinde şortum yok

wayfarerım yok

stilistik saç kesimim yok

19.yydan kalma saatim yok

kokteyle verecek 25 liram yok

falan filan da

müzik dinleyip azıcık eğlenmek istediydim

reva mı bu yaptığın

öpsün seni ay dede

efes one love.

2011-07-01T02:06:00.002+03:00

"menemen kokusunun olduğu yerde depresyon mu kalırmış!"

leyla ile mecnun, 17. (efsane) bölüm

2011-07-01T00:27:00.001+03:00

okula yeni alınacak bir hocanın konuşmasına katıldım bu sabah heyecanla, zira çalışmak istediğim konularla ilgili de bir şeyler yapmış biriydi. konuşması ve yaptıkları gayet iyiydi, hepsini ağzım açık izledim, fakat adam benim düşündüğüm her şeyi zaten yapmış! hem de çok güzel yapmış. bir de benim danışmanım olacak galiba şimdi, konularımızın bu kadar yakın olması hasebiyle. ben şimdi bu heyecanı nasıl koruyayım kendi konuma karşı peki?

2011-06-24T04:04:00.002+03:00

"Janis, gecenin büyük bir bölümünü çekici bulduğu hoş bir adamla birlikte geçirdi; fakat adam, partinin bitmesine az bir süre kala görece güzel kızlardan biriyle çıkıp gitti. Janis yıkılmıştı. "Hep böyle oluyor, adamım. Yalnız geçecek bir gece daha" diyerek Bobby'nin omzunda ağladı."

çoluk çocuk, p.s.

çoluk çocuk.

2011-06-22T00:36:00.004+03:00

ah patti, robert'ı ne de güzel bulmuşsun o yaz. coltraine'in öldüğü, etrafın ot kosundan, lsd kafasından geçilmediği, herkesin sanatçı olduğu ve devrimin hala güzel bir ihtimal olduğu o yaz. çizmişsiniz, yazmışsınız, söylemişsiniz, çekmiş ve aç kalmışsınız. lakin, en değerli şey elinizdeymiş halihazırda, özgürmüşsünüz.

yazı sevebilmem için tek ihtimal, bir patti yazı yaşamak olabilir ancak.

çok mu geç?

2011-06-20T23:31:00.001+03:00

okuduğum kitaplar, tanıştığım insanlar, konuştuğum her şey bana şunu işaret ediyor son günlerde: git buradan, kaybol!

bir richard linklater hikayesi.

2011-06-12T15:04:00.004+03:00

sorumuzun temeli daha öncelere dayansa da, bizi ilgilendiren kısmının 1895'te sorulmaya başlanan haliyle, "sinema mı hayatı taklit eder, yoksa hayat mı sinemayı?" bu fazlasıyla retorik bir soru olsa da, kafada uyandırdığı cevaplar için arada bir düşünmek güzel. peki ben bu girizgahı neden yaptım?

"before sunrise (r. linklater)" filminin hikayesini yaşadım tam olarak da ondan. taklit edilen de linklater olsun canım, evren tarantino'dan, lynch'den kopya çekmesin de.

bir de hatırladığım şu sahne var ki her şeyi özetliyor bence:

kimbilir belki 9 sene sonra karşılaşırız biz de.

ölüm peşimizde.

2011-06-05T02:35:00.002+03:00

mahalle bakkalı efsanesiyle yüzleştim sonunda bugün. alt tarafı bisküvi ve su alıp çıkarken, "sen bu mahalleden değilsin galiba" diye sorguladı. o bakış ve ses tonuna sahip bir bakkala sanmıyorum ki herhangi biriniz cevap vermeme ya da tersleme hatasına düşsün. o yüzden ben de uslu bir mahalle sakini olup "hayır ben de bu mahallede oturuyorum, şu tarafta" dedim, adeta bakkalın gizli çekim alanına girmiştim, bir türlü ayrılamadım. bakkal konuştukça konuştu, mahallede oturan itü'lü efendi mühendislik öğrencilerinden bir hayli bahsetti sinsice. sonra da laf pavyonlarda, barlarda çalışan mahalle sakinlerimize gelince baktım saçma sapan konuşmaya başladı, bir es verdiğinde hemen "haydi iyi günler" deyip uzaklaştım. bakkaldan çıktığımda hafif bir baş dönmesi ve bu boyutlarüstü deneyimin getirdiği jetlagimsi sersemlik bir süre üstümde kalmaya devam etti. kendi kendime bir daha o bakkala girmemek üzere söz verdim.

2011-06-03T00:45:00.002+03:00

meydandan eve yürümek demek ayılmak demek.
erkek olsam itü makina'ymış benim yerim.
sakin bir kadıköy gecesi, şaşırtıcı.
dört adet aa, şaşırtıcı, sevindirici.
aptallarla uğraşmak, bıktırıcı.

2011-06-02T02:46:00.002+03:00

o an, gerçekten sadece bir andı. şişe bitmişti. pause tuşuna bastım. yataktan atladım. çıplak ayaktım. ahşap zemini hissettim. dolabı açtım. şişeye uzandım. şişeyi açtım. işte o andı. kahkaha attım ve dans ettim. yatağa döndüm. play tuşuna bastım.

2011-06-01T19:18:00.001+03:00

meğer hiçbiri yok muymuş.

2011-05-30T00:36:00.002+03:00

istancool kapsamında bir fotoğraf atölyesi için bizim okuldan 5 kişi istemişler, ben de gittim. adamla güle eğlene muhabbetimizi ettik, fotoğraf konuştuk. türkiye'de de sergi yapmak istiyorum dedi, ben de geçen geceki balat maceramda galerici biriyle tanışmıştım, kartını vermişti. aklıma o geldi ve aaa dedim ben birini tanıyorum. şimdi onunla iletişime geçtim, bekliyorum. organizasyon işine mi girsem (evlerden ırak!). sonra azıcık baktım internette daha detaylıca adam kimmiş diye, çok ünlü bir fotoğrafçı olmasının yanı sıra r.e.m'in solistinin sevgilisiymiş meğer. vay anasını dedim.

2011-05-28T07:29:00.002+03:00

sabahın dördünde sarhoş halde balat'a gitmek ve orada da içmeye devam etmek, bir dünya garip insanla tanışmak, garip anlara şahit olmak ve vay anasını demek cumartesi sabahımı oluşturdu bugün. günaydın ve iyi geceler.

2011-05-28T01:05:00.001+03:00

daha fazla dayanamadım artık: şarap + peynir.

2011-05-26T00:41:00.002+03:00

ciddi manada düşündüğüm ve artık kani olduğum durum şudur: ben bir salak paratoneriyim. bizzat kendimin de salak olma hakkımı saklı tutaraktan çoğunluğu erkek olan bu insanlar beni delirtmek için özel çaba sarf etmeseler de bende tiksinti oluşturuyor artık. ağzından çıkanla kulağının duyduğu aynı olmayan insanlar (leyla ile mecnun, 2011) lütfen uzak durun.

2011-05-24T19:53:00.002+03:00

nihahahah seni yendim şişme yatak, seni yendim acayip şekilli ama güzel evim! sonunda çözümü buldum: yatağı tek kişilik yatak/sedir olacak şekilde cumbaya yerleştirdim diklemesine ve ucuna da masayı kolona yapışacak şekilde yerleştirdim. masayı dört kişinin kullanımına açmak için de mutfak tarafına geçirdim mi, değmeyin keyfime.

2011-05-22T23:36:00.002+03:00

şu final ödevlerini bitirebilsem şunları yapmak konusunda heyecanlanıyorum:

leyla ile mecnun'u ilk bölümden itibaren izlemek
behzat ç.'ye de aynı şekilde başlamak
boynu bükük duran kitaplarımı okumak
birkaç yere gitmek
dertsiz tasasız tavanı izlemek

çok şey mi istiyorum?

2011-05-21T12:38:00.002+03:00

16 saatlik bir uykudan uyandım az önce. öyle bir gün sonunda olacağı buydu. her şeyi bir yana bırakarak son damlayı taşıranları yazayım. yemek yiyecek hiç kimse bulamadım, dışarıda da yemek bulamadım ve eve söylerim dedim, eve geldim. pijamalarımı giydim ve bilgisayarı açtım, ne göreyim internet yok. yemek de yalan oldu, pazartesiye yetiştirmem gereken iki final ödevi de. ben de yattım uyudum.

oh canada!

2011-05-16T23:59:00.002+03:00

kanada'da meğer kızlar teklif ediyormuş! işin şakası, gerçekten de kanada'da bir erkekle bir şeyler yaşayabilmek için ilk adımı kadınların atması gerekiyormuş, zira erkekler kadınları rahatsız etmekten çekindikleri için kadınlara kur bile yapmıyormuş. hatta bir arkadaşımın kadın olan arkadaşı yıllardır aynı evde yaşadığı sevgilisine her sene en az bir kez evlenme teklif ediyormuş ama adam bir türlü yanaşmıyormuş. gerçi adam da haklı, çünkü kanada'da beraber yaşayan çiftler partnershipten dolayı evliymişçesine haklara sahip. neyse, sanırım kanada'ya yerleşmem gerek.

vurma!

2011-05-14T01:40:00.002+03:00

"...Asıl vahim ve acı olanı, değeri bilinmemiş okuyucuların durumudur...

Nasıl?

Edebiyatçının eseri kalır, okuyucu ise ölür... Okudukça zevkleriniz incelir, daha tuhaf, daha rafine kitaplara, yazarlara el atmaya başlarsınız, bu meşgale sırasında muhtemelen hayat gailesi bakımından dibe doğru kaymaktasınızdır... Okuduklarınızı, müstesna olduğunu düşündüğünüz satırları birilerine anlatmak istersiniz, zira şahsa mahsusun hazzı kısa sürer, ömrü uzun olan paylaşmaktır... Fakat ortalığı her zamanki gibi kaba saba kelimeler, düşük cümleler işgal etmiştir, o gürültüde kimse sizi duymaz... Okumak hem bir hayat başarısızlığının, ki unutmayın okumak mağlupların işidir, hem de derin bir yalnızlık hissinin sebebi olup çıkmıştır... Okuduğunuz onca kitabı, hayatınızı yatırdığınız o zorlu ve hassas meşgaleyi mezara götüreceğinizden korkmaya başlarsınız... Ve siz de bilirsiniz ki yalnız ölmek zordur, arkanızda mutlaka birkaç müttefik, birkaç şahit bırakmak istersiniz..."

tutkular kitaplığı, bazuka, murat uyurkulak

size evet diyebilir miyim?

2011-05-08T16:31:00.001+03:00

"değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez..."

w.shakespeare

bazuka (m.uyurkulak) açılışı böyle yapıyor, tam yerine rast geliyor ve manzara oluyor.

2011-05-06T00:53:00.002+03:00

adamın kadına bakışı kızarmış ekmeğin üstündeki tereyağı gibiydi, öyle eksiksiz, öyle huzurlu ve mutlu. bir erkeğin bir kadına bakışının anlamlılığı ancak böyle mümkün.

2011-05-05T17:27:00.002+03:00

okuldayım bağıramıyorum!

bunlar mide ağrısı, mide kanaması, kalp spazmı, kol-bacak huzursuzluğu şeklinde geri dönecek!

ağzına sıçtığım okuluna gelmesin kimse! aklı olan kaçsın gitsin, insanca yaşayabileceği bir yerlere gitsin!

vapur falan.

2011-05-01T23:44:00.002+03:00

bu aralar kafam zehir gibi derler ya öyle çalışıyor işte. aklımda sürekli yeni projeler, proje olabilecek fikirler ve uzun uzun yapılacaklar listesi var. ve ta taaaaamm! bunların tek sebebi benim binlerce ödevim olması. bu zehir gibi kafanın ödevler hakkındaysa, hiçbir fikri yok. gerçekten insan beyni çok tuhaf!

2011-04-29T21:47:00.001+03:00

neresinden koparıyoruz şu yayları!